We zijn de kudde kwijt

Wanneer we iemand helpen, ervaren een gevoel van juistheid. Ook in gezelschap van vrienden en familie voelen we ons vaak gedragen. We lachen makkelijker, ademen dieper, voelen meer ruimte in onszelf. Niet omdat alles perfect is, maar omdat we deel uitmaken van iets groters. Deze samenhorigheid werkt voor ons regulerend. Ze kalmeert ons zenuwstelsel op dat moment en herinnert ons aan onze plaats binnen het geheel waar we deel van uitmaken.

Toch zijn we die natuurlijke samenhorigheid grotendeels kwijtgeraakt. De grote kuddes zijn verdwenen. Wat overblijft, zijn kleine, fragiele verbindingen. Mini-kuddes die vaak onder druk staan van verwachtingen, rollen en het ego. We leren om zelfstandig te zijn, sterk, autonoom. Maar zelden leren we hoe het voelt om werkelijk samen te zijn, zonder maskers en zonder strijd om plaats of erkenning. In de paardenkudde bestaat geen ‘ik’ zoals wij dat kennen. Er is geen status om te bewijzen of geen verhaal om overeind te houden. Er is slechts voortdurende afstemming met elkaar. Veiligheid ontstaat niet door controle, maar door aanwezigheid en wederzijds vertrouwen. Elk individu is belangrijk, maar altijd in relatie tot het geheel, tot de kudde.

Paarden proberen ons te herinnerin aan iets ouds en essentieels: het besef dat we nooit bedoeld waren om alles alleen te dragen. De ultieme bevrijding voor ons ligt niet in meer autonomie, maar in het loslaten van het idee dat we alles alleen moeten dragen. Niet in het versterken van het ‘ik’, maar in het loslaten van het ego en het herontdekken van het ‘wij’, door onszelf opnieuw te plaatsen binnen een groter geheel.

Niet via nieuwe nieuwe systemen of snellere oplossingen , maar een herverbinding met wat ons mens maakt, met elkaar, met de kudde.